|
Na een week vechten tegen het onmogelijke,
heeft Tina ons varkentje de strijd tegen de dood helaas
verloren. Het was een hevige strijd, tegen de kou, de onwil en de
onverschilligheid van de heren dierenartsen. Onze Tina heeft gestreden
tegen de ondertemperatuur die ze had opgelopen, Ze was gelukkig
niet alleen, wij hebben haar zien vechten en met tranen in onze ogen
zagen we haar verder achteruitgaan. We hebben heel de week aan de
telefoon gehangen warmtelampen boven haar,meer dekentjes en meer hooi
maar een dierenarts? nee kijk het nog maar een dag aan was hun advies,
zelfs onze tranen konden de dierenartsen niet overtuigen. En
terwijl Tina lag te schreeuwen van de pijn en wij ons geen raad meer
wisten, was het bij haar zijn en haar geruststellen het enigste wat we
konden doen... maar onze tranen hielpen niets. Het vechten ging door,
al die uren. Het is maandag eindelijk een dierenarts die wel komt hij
kijkt en voelt d'r ogen d'r bek haar poten... maar onze lieverd heeft
het opgegeven, ze is moe uitgeput van al die pijn, ze kan er gewoon
niet meer tegenop, we besluiten haar lijden te verlichten, Tina word
rustig langzaam zwakt haar adem af... ze is gegaan. het is nu dinsdag,
Tina ligt langs de kant van de weg om afgevoerd te worden (het is
volgens de dierenarts het beste wat we kunnen doen) de hele buurt kan
haar zien, ik waak over haar zodat iedereen ziet dat ze niet alleen
ligt. ik waak over haar en ik realiseer me ineens dat het zelfs na
haar dood niet genoeg is, ze nemen hiermee ook dat stukje waardigheid
van het beestje af... Maar lieve Tina mijn tranen kunnen niets doen
het spijt me zo. Tina was een zon in mijn leven, en ik kon mijn
gevechten weer aan door Tina. Ik kan terecht zeggen een vriend is heen
gegaan. Tina we houden allemaal van je en we
zullen je nooit vergeten.
(www.miniVarkens.com met dank aan Marcel
Middelbos.) |