|
Wim
Delvoye (1965), Belgische kunstenaar werkt
en woont in Gent en Londen.
Levend statement
Tijdens The summer of 1998 was
Wim Delvoye te
gast in de tuin van Museum het Domein en daarmee was een van de
getatoeëerde Vlaamse varkens voor het eerst te zien in Nederland.
Eerder waren deze te zien in Middelheim en
in Brugge. Het varken, dat in oorsprong in het wild leefde en een
schrander dier is, is in onze tijd verworden tot een industrieel
product, een bleekroze evenknie van de naakte blanke mens, een
spreekwoordelijk boegbeeld van stompzinnigheid.
Delvoye liet zijn varkens onder narcose
tatoeëren, daarbij deskundig begeleid door dierenartsen. Door deze
artistieke handeling worden de dieren tot kunstwerken, die
auteursrechtelijke bescherming genieten, en bijgevolg is het slachten
ervan niet toegestaan cq strafbaar.
|
 |
 |
De kunstenaar stelt hoge eisen aan de omstandigheden waaronder de
varkens tentoongesteld worden. Zo is er in
Sittard onder meer gezorgd voor ruim voldoende plaats, een
gezellig nachtverblijf en zelfs een gezelschapsvarken (dat overigens
niet getatoeëerd is).
Het fenomeen tatoeages wekt associaties die uiteenlopen van stoere
zeelieden tot concentratiekampen. Onbewust of juist zeer bewust wordt
de toeschouwer heen en weer geslingerd tussen noties van
kwetsbaarheid, naaktheid, waardigheid, liefde en geweld, tussen het
besef dat het dier deze onomkeerbare afbeeldingen onvrijwillig heeft
opgelopen en het gegeven dat, indien deze tatoeage zou ontbreken, het
dier reeds geslacht zou zijn (het normale
slachtgewicht van varkens ligt momenteel rond de 100 kilo, een gewicht
dat ze gemiddeld in vier tot vijf maanden bereikt hebben. Bij een
natuurlijke dood kan een varken een leeftijd van ongeveer 15 jaar
bereiken) |
Nieuws > Poëzievarkens ?
