minivarkens.com > Dagboek > Baconnetje

Ter info: rechte tekst = Baconnetje zelf aan het woord, schuine tekst is zijn baasje.)

Knor knor hoera, ik hoor de sleutels in de voordeur. Even m'n pootjes rekken. Zou het mijn vrouwtje zijn? En zo laat? Ja hoor, ik hoor die twee vertrouwde stemmen aan de voordeur, dat is zeker m'n baasje en m'n vrouwtje.
Ik voelde me al een beetje eenzaam hoor, hier in mijn hoekje in de keuken.
Nochtans had ik mijn eigen dekentje, en mijn eigen kussentjes, maar toch... Ik hoop maar dat ze nu niet al te boos zullen zijn omdat ik alle detergenten en poetsproducten die onder het aanrecht staan overhoop heb gehaald, op zoek naar iets lekkers... Maar niets lekkers hoor, allemaal vieze spullen. Heb ik mooi ondersteboven gehaald en laten liggen.
Mijn vrouwtje nadert. Even doen alsof ik nog slaap, en het liefste varkentje ter wereld ben... daar loopt ze wel in. Goede truc, en werkt altijd.

Toen we thuiskwamen, vloog ik meteen naar de keuken.
Mijn dieren zijn een luxeleventje gewend in de living. Elk zijn zeteltje, elk zijn plaatsje, elk zijn knuffeltje, en allemaal zo dicht mogelijk bij mij en de kachel. Mijn echtgenoot noemt me soms Sint Huberta. Of Sneeuwwitje.
Soms neemt hij foto's als alle dieren tegelijkertijd op mijn lichaam en naast mijn lichaam liggen.
Maar sedert de komst van ons varkentje kan dat niet meer. Er is teveel kompetitie nu. De dieren wijken een beetje weg voor de dominante aanwezigheid van het varkentje.
Flodder en Flokky stonden al kwispelend aan de plank te wachten. Ik heb meteen de plank weggedaan en ze binnengelaten.

Toen liep ik naar de achterkeuken, en daar lag Baconnetje zich eens goed uit te geeuwen en keek me met een pseudo-onschuldige blik aan.
Ik zag intussen wel dat hij ravage aangericht had onder het fornuis, waar al m'n poetsspullen staan. Weer een zorg meer. De poetsproducten moeten daar verdwijnen. Bacon kwam naar me toe, en sprong in de zetel. Een wonder dat hij dit met die korte pootjes kan.
Maar het was al over middernacht, en mijn echtgenoot wou nog even het kerstfeest laten betijen bij een sigaretje, en ik wou nog even betijen bij mijn varkentje.. Hem het gevoel geven dat ik hem niet écht in de steek had gelaten.
Mijn varkentje genoot met volle teugen, en was duidelijk al in een diepe slaap geweest, dus bleef hij pampus in mijn armen liggen, liet zijn tong een eindje hangen en sliep rustig verder.
Ik vroeg nog aan mijn echtgenoot: "Heeft dit dier nu geleden?" Mijn man zei droogjes: "neen, een dier lijdt niet, het ondergaat..."
En daarmee ben ik dan gaan slapen...

Dagboek > Baconnetje > Deel 5.