Het Team > Marijke Schueremans
     Kunstenares in hart en nieren -als het lichaam mee wil-

Tijdens de zwangerschap van mijn eerste kind ben ik begonnen met de Kunstacademie in Leuven (België). Een jaar later zijn we verhuisd en ben ik verder gegaan in de Academie in Heist-op-den-Berg (België). Spijtig genoeg kon ik deze opleiding,  wegens mijn gezondheidstoestand, niet meer verder volgen.
	Zoon Andreas (rechts) met vriend

Ik was indertijd, na lang overwegen, begonnen met een klein eigen zaakje. Ik ontwierp op aanvraag kaarten, affiches, zijdedecoraties, portretten, t-shirten, aquarellen, houtskooltekeningen, pastel, potlood, kalligrafie enz...
Ik deed mee aan tentoonstellingen, beurzen, vernissages... maar... ben uiteindelijk moeten stoppen omwille van -alweer- mijn ziekte.

Ik liet het er wel niet bij: vanuit mijn ziektebed heb ik de kunst van het portretschilderen verder verfijnd dankzij Ilona, een Nederlandse kunstenares, uit Keerbergen.
Ik kreeg regelmatig 'modellen' die ik 'mocht' schilderen, dat was natuurlijk 'ideaal' als leerschool.

Toen mijn 'lerares' terug verhuisde naar Nederland, ben ik een beetje stilgevallen op het vlak van mijn creativiteit. Ik miste haar 'stimulans': samen schilderen, tekenen, plezier maken...
 

Tot ik een nieuwe leraar gevonden had, Albrecht, een kunstschilder-beeldhouwer uit Mechelen. Dit was helemaal anders, ik bedoel, hij had een totaal andere manier van werken. Sommige weken maakten we beeldhouwwerken met klei, plaaster,... en andere weken maakten we schilder-en tekenwerken. Ik heb toen vooral geleerd om mijn eigen ideeën uit te werken; mijn creativiteit in een 'eigen jasje' te steken als het ware.

Marijke S

Toen brak er voor mij een hele zware periode aan van medische onderzoeken, operaties, revalidatie en dergelijke... en staken er een heleboel financiële problemen de kop op, die me tot op heden blijven achtervolgen.
Maar tekenen bleef ik doen bij wel en wee, zelfs in het ziekenhuis.
Ik schilderde allerlei T-shirts en maakte portretten van de kinderen van de verpleegsters.
Tijdens de zwangerschap van mijn tweede kind heb ik grotendeels moeten plat liggen, toch bleef ik doordoen, het hield me 'recht'.

Uiteindelijk ben ik gescheiden, mijn ex-man kon mijn ziekte niet meer aan, en ik woon nu met de kinderen.
Mijn creativiteit viel stil, moest plaats ruimen voor "The Struggle For Life": een Vechtscheiding in de letterlijke zin van het woord...  En toen deze uiteindelijk afgehandeld was kwamen er, alsof het nog niet genoeg was, vreselijke dingen naar boven.
Ik had geen energie meer om veel te doen. En toch, tekenen, met kunst bezig zijn, IS een deel van mezelf geworden, iets dat ik niet meer kan missen, maar het lukte niet meer...
 

	Uiteindelijk kreeg ik van Frank & Luc de kans om "het potlood opnieuw ter hand te nemen", en na een moeizame start kreeg ik weer de smaak te pakken. Het ene na het andere varkentje vroegen ze me om te tekenen. En dat gebeurd nog steeds ;-) Ik moet toegeven, ze hadden en hebben heel veel inspiratie;-)
Gorbatsjov, de mascotte

Het is een geweldige ervaring om op deze manier te kunnen werken, en ook om te zien wat Mary Jameson digitaal allemaal kan doen met mijn tekeningen... (om er icoontjes en dergelijke van te maken.)

Het is als een stukje van mijn kinderdroom verwezenlijken....

Ik hoop dat jullie er evenveel van genieten als ik ;-)

Je kan me altijd bereiken via e-mail: marijke@miniVarkens.com.

Voor mijn 40e verjaardag heb ik van Frank, mijn beste vriend ondertussen geworden, als cadeau een eigen plaatsje gekregen op het Internet: http://www.marijke-schueremans.com!

Het is de bedoeling om hier een 'virtuele vernissage' van te maken van mijn werkjes, en wie weet... misschien een klein winkeltje, als er belangstelling voor zou blijken te zijn!

Last update: 30/12/2009